En karmaşık duyguları, düşünceleri bile dantel gibi işlemişken sözcüklerle,
‘’Hadi anlat bakalım kendini…’’
monologunda kalemim kıpırdayamaz oldu ne hikmetse…
Başlamak lazım bir yerden illaki…
Hadi bakalım…

Serin bir 17 Nisan günü, anneciğime çektirdiğim bütün eziyetler sonrasında almışım ilk nefesimi. Doğumum bile olaylar arasında gerçekleşmiş. 1986'larda…
Ailemin ilk erkek çocuğu, ninelerimin ve dedelerimin en kıymetli ilk erkek torunu. Eh haliyle pek bir şımarık yetiştim… Kocaman sevgiler sığdırdım duygusal yüreğime. Rabbimi sevdim, hayatı sevdim, duayı sevdim, insanları sevdim… Ne kadar çok paylaştıysam bu muhteşem duyguyu, o kadar çok geri yansıttı dağıttıklarım. Tüm güzelliklerim sevmekle başlayacağına her zaman inandım… İnanmayada devam  edeceğim...
Adaletimi korumaya çalıştım her şartta. Kendimce başarılıda oldum. Eğer bir sıfatla anacaksa beni bilenler, isterim ki adaletimle ansınlar…
Her biri hayatıma bambaşka güzellikler ve tecrübeler katan pek çok eşim dostum oldu. Görmesem de hissettiğim varlıklarıyla, duymasam da kulaklarımda yankılanan sesleriyle hepsi ayrı ayrı kıymetlidir.Bunun yanı sıra hatırlamak istemediklerimde var elbetteki... Dargınlıklarla uzaklaştıklarımda oldu muhakkak. Ama tüm kırgınlıklarımı azat ettim çoktan. Öğrendim ki sancılarla yaşayarak yorulmaktansa affederek ruhu özgür bırakmaktır kişiyi huzurlu kılan…

Aşklar yaşadım en pembesinden… Birbirinden kıymetliydiler, halada öyleler. Az, çok mukayesesi olmadan, birbirinden içten hisler…

Ama içlerinden biri var ki… Ne yerde ne gökteyim, ne onunla ne de onsuz hayatın en gerçek sahnesindeyim... Can'ın içinde  bir Can daha beslemenin ne demek olduğunu öğrendim...

Uzatmayalım derin mevzular bunlar…!

Üzüntülerimde oldu elbette, beni kendine küstüren, kimi zaman depremler yaratan benliğimde… Sahip olduklarımın kıymetini öğreten gönül kırgınlıklarım… Beni büyüten sancılarım… Sabretmeyi öğreten uykusuz gecelerim…

Bilir misiniz ki sabır arı gibidir, önce sokar ama sonra balını verir.

Sabrettim ve hür bıraktım benliğimi tüm acılardan…

Öldürmelerse daha da güçlendirdiler demektir. Kangren hislerin, düşüncelerin, inançların, anıların hepsini salıverdim geride bıraktığım şehrin dağlarından… Sadece iyilikleri, güzellikler taşıdım valizimde bu günlerime.

Şimdilerde ise hayatın tamda ortasında, keyifle izliyorum küllerimden yeniden doğuşumu…